Poszukiwania.pl

W ostatnich latach archeolodzy odkryli fascynujące artefakty, które rzucą nowe światło na historię wschodniej Anatolii. W prowincji Tunceli, położonej we wschodniej części Turcji, natrafiono na dwie osady-twierdze oraz dwie nowe świątynie na świeżym powietrzu. Odkrycia te miały miejsce w ramach projektu „Iron Age and Hellenistic Age Tunceli Survey”, prowadzonego od 2016 roku.

W czasopiśmie Instytutu Nauk Społecznych Uniwersytetu Pamukkale opisano szczegółowo odkrycia dokonane podczas badań w tej części Anatolii. Profesor Serkan Erdoğan, który kierował badaniami, zauważył, że jedna z odkrytych osad-twierdz znajduje się na skraju prowincji Tunceli, w najbardziej wysuniętej na wschód części regionu, podczas gdy druga znajduje się prawie na granicy zachodniej części prowincji.

Jednym z najbardziej interesujących aspektów tych odkryć jest nowy typ świątyni na świeżym powietrzu, znaleziony w osadach-twierdzach o nazwach Lower Harik (Doluca) i Masumu-Pak. Profesor Erdoğan podkreślił, że te struktury sakralne, których istnienie wcześniej nie było znane, stanowią istotną część odkrycia.

Twierdza Masumu-Pak, położona w trójkącie Hozat-Çemişgezek-Ovacık, oraz Twierdza Aşağı Harik (Doluca), usytuowana nad brzegiem Peri Çayı (strumień Peri) na wschód od Nazımiye, są miejscami, gdzie odkryto nowy typ świątyń. Badacze zauważyli, że mimo intensywnych śladów epoki żelaza w Twierdzy Aşağı Doluca, w Twierdzy Masumu-Pak widoczne są również struktury z epoki żelaza i średniowiecza.

Interesującym aspektem odkrycia jest podobieństwo formy i cech konstrukcyjnych obu świątyń. W obu miejscach modlitwy można zauważyć architektoniczny element przypominający ołtarz, umieszczony na platformie przed nim. Świątynie te datuje się na okres 7 wieków p.n.e., kiedy to region Anatolii był pod wpływem kultury Urartu.

Pytanie, czy te świątynie były przeznaczone dla lokalnych bogów czy też służyły kultowi znanych wielkich bogów tego okresu, pozostaje otwarte. Assoc. Dr. Serkan Erdoğan zauważył, że jedna z odkrytych świątyń, znana również jako Moro Sur (Czerwony Wąż), jest nadal uznawana za miejsce sakralne, gdzie ludzie szukają uzdrowienia.

Motyw węża, który jest wyraźnie widoczny w tych świątyniach, zdaniem badaczy, ma głębokie korzenie historyczne i może być związany z lokalnymi mitami i wierzeniami. Mit o Moro Sur, jak stwierdził prof. Erdoğan, ma swoje źródło w starożytnych czasach, co sugeruje długą historię tego obszaru jako miejsca kultu.

Odkrycia te rzucają nowe światło na historię Anatolii i otwierają nowe perspektywy badawcze dla archeologów. Ich znaczenie kulturowe i historyczne będzie wymagało dalszych badań i analiz, aby w pełni zrozumieć wpływ tych miejsc na rozwój cywilizacji w regionie Anatolii.

https://doi.org/10.30794/pausbed.1291475

fot: İHA

na podstawie: Arkeonews